Η Επιλογή

Όσο

προσεγγίζει

την ηθική

η

επιλογή

περιορίζει

τον ορίζοντα της.

Το Άγγιγμα του Ορίζοντα

Τον ορίζοντα
θα αγγίξει 

το κύμα

που 

θα δραπετεύσει 

από τη θάλασσα.

Το Μαντήλι

Μια απρόσμενη συνάντηση, μια ξεχασμένη θύμηση ερωτική από τα χρόνια τα νεανικά συνέβη εχθές το βράδυ σε μια πόλη παραλιακή όμορφη σαν ζωγραφιά, και συγκλόνισε μια εδώ και χρόνια πολλά καλά αγκυροβολημένη καρδιά σ' ένα ασφαλές απάνεμο λιμάνι όχι όμως εντυπωσιακό ούτε όμως και ανιαρό.

Μια κυρία ευπρεπής, χαριτωμένη, ευγενική, κομψή, μ' ένα ανοιχτό χαμόγελο, με ώριμη σκέψη και ομιλία, με ζωηρό περπάτημα κι ένα φόρεμα εντυπωσιακό από τις υπόλοιπες κυρίες της παραλίας ζηλευτό έκανε το συνηθισμένο επόμενο βήμα στον παραλιακό των ώριμων κυριών χορό χωρίς κάποια ιδιαίτερη έγνοια ή κάποιο ενοχλητικό ενδοιασμό, κάτω από ένα ξάστερο με ολόγιομο το φεγγάρι καλοκαιρινό ουρανό.

Ζέστη είχε όμως αρκετή και έβγαλε από την τσέπη της ένα παλιό μεταξένιο μαντίλι που είχε κάπου καλά κρυμμένο ένα μικρό γράμμα κάτι σαν αρχικό από ένα όνομα αντρικό που όταν το κοίταγε νοσταλγικά κρυφά την πήγαινε ταξίδι μαγευτικό στον παλιό καιρό. Θυμόταν με δάκρυα καυτά, τότε που ήταν νέα κοπελιά σαν τα κρύα τα νερά, μια νύχτα καλοκαιρινή να σαν τη σημερινή είχε δώσει το πρώτο της φιλί σ' ένα νεαρό αγόρι όταν της είπε ένα γλυκό σ' αγαπώ μόλις της έφερε το μαντήλι αυτό.

Μια μικρή πέτρα στάθηκε η αφορμή για να σκοντάψει και να της πέσει κάτω στο δρόμο τον παραλιακό πλάι στην αμμουδιά το μαντήλι που χει καλά κρυμμένο το παλιό της μυστικό. Αγέρας φύσηξε τ' έσπρωξε λίγο πιο μακριά φοβήθηκε μήπως το πάρει κάποιος και το δει και σκέφτηκε μήπως προκύψει απρόσμενα κάποια συμφορά, από κάποια μάτια ιδιαίτερα διαπεραστικά και πονηρά.

Έτρεξε προς τα εκεί χωρίς δεύτερη σκέψη στο μυαλό για να προλάβει το ενδεχόμενο κακό. Πριν φθάσει στον κοντινό προορισμό άκουσε μια παλιά γνώριμη αντρική πια φωνή. Δικό σας κυρία είναι αυτό το μεταξένιο κόσμημα σας το επιστρέφω πίσω ευγενικά φεύγω τώρα πάω να προλάβω τα μικρά μου τα παιδιά. Θέλω όμως κάτι να σας πω, γνωρίζω καλά το κρυφό σας μυστικό, στην καρδιά μου χρόνια το κρατώ, κι όσο και αν προσπαθώ δεν μπορώ να απαλλαγώ από εκείνη τη στιγμή που σας έδωσα το πρώτο μου φιλί.

Ελπίζω η ζωή σας να κυλά όμορφα και γλυκά σαν τα κρύα τα νερά κι αν τύχει και στο όνειρο σας πάλι κάποια μέρα τυχαία θα βρεθώ να ξέρετε ένα πάλι θα σας πω...δεν έπαψα ποτέ να σας αγαπώ.

Η Γη

Άκληρη η γη 

χωρίς ψυχή 

στη ράχη της να περπατεί.

Ανοίγει τα στήθια της

τροφή απλόχερα δίνει στη ζωή, 

το μέλλον της καταπατεί

δεν έχει άλλη επιλογή.

Η ψηλότερη βουνοκορυφή

κρύβει την πρώτη ανατολή.

Η λύση είναι κρυμμένη εκεί 

αρχαίοι σοφοί μίλησαν γι' αυτή.

Το γόρδιο δεσμό θα κόψει 

μια λιόκαλη αυγή 

της ερήμου η φωνή

που της ψιθύρισε η σιωπή.

Κοιλοπονάει η γη 

κάθε ανατολή 

περιμένει να ακούσει 

αυτή τη φωνή.

'' αιώνια η ταπεινή ζωή''

Το Μεγάλο Άλμα

Άχνιζαν οι δρόμοι από τη μάνητα

ρυθμικά τα βήματα στιβαρά, οι γροθιές ψηλά.

Φωνές συνθήματα βγαλμένα από την καρδιά

τραχύ το ανηφόρι καλά το κάτεχαν από μικρά παιδιά.

Γκρέμισαν τα σιδερένια φράγματα

άρπαγες ονείρων νύχτα τα 'στησαν,

μεθύσει είχαν με χρυσά ποτήρια,

ξέχασαν γυμνά τα πόδια χόρευαν στα πατητήρια.

Άνθρωποι ήταν δεν ήταν μηχανές

τους ζήτησαν να γονατίσουν

οι Βασιλιάδες όμως άνηκαν πια στο χθες.

Τα σκήπτρα αθόρυβα είχαν πνιγεί

στη λίμνη των ματωμένων ενοχών,

το άδικο στο σκοτεινό βυθό είχε βυθιστεί.

Λάβα χύνεται η οργή 

τρέμουν οι φύλακες, 

άδεια τους όλη η ζωή,

έμαθαν μόνο να κρατούν 

ένα σιδερένιο της φυλακής κλειδί.

Τα βήματα μόνο εμπρός θάρρος 

γαλάζιος θα ναι πάντα ο ουρανός

φτερά άνοιξε πέτα σαν αετός.

Βράχια ρίχνουν να φράξουν τη νέα γενιά

ένα μεγάλο άλμα κι ο ορίζοντας μπροστά.

Μικρή Απόσταση

Πυκνή η σκιά του έρωτα σου

παλεύω να ξεφύγω κάθε στιγμή.

Βαδίζω στην έρημο μονάχος 

καίει ο ήλιος το κορμί.

Στο σκοτάδι κρύβομαι, 

το φεγγάρι δακρύζει με παρηγορεί.

Εγώ κάποτε ήμουν εσύ,

το παραθύρι της κόλασης άνοιξες

στάχτες μου έκανες τη ζωή.

Μικρή απόσταση χωρίζει 

το τέλος από την αρχή.

Θλιμμένος βαδίζω 

της προδοσίας τη διαδρομή.

Στ' άστρα μου έλεγες υπάρχει η ανατολή

έπεσε αστέρι, έκοψε στα δύο όλη μου τη ζωή.

Έσβησε η αγάπη σου 

ξάστερος ήταν ο ουρανός

στην άβυσσο βυθίστηκε 

του έρωτα μας ο ωκεανός.

Η Ψυχή

Έξω από τα όρια το κενό

έξω από το χρόνο η αρχή.

Χρόνο και χώρο δεν έχει 

μόνο η ανθρώπινη ψυχή.

Δαδί αναμμένο μας τραβάει

πιο πέρα από το κενό 

πιο πέρα από την αρχή.

Αρχή και τέλος 

δεν υπάρχει στη 

δική της διαδρομή.

Το φως το βλέπει μόνο η ψυχή

τη μυστική μελωδία πρώτα θα ακούσει αυτή.

Χρειάζεται πίστη και υπομονή 

το εργαστήρι του πρωτομάστορα

έχει την πύλη ανοιχτή, στενή

αρκεί όταν το σήμαντρο ηχήσει

άχραντη να είναι η ψυχή.

Αμάραντη Αγάπη

Σε κόκκο άμμου 

έγραψα το σ' αγαπώ.

Γυμνό το έκλεισα 

σε μια κλεψύδρα

αιώνια να το κοιτώ.

H αγάπη

το χρόνο 

δεν λογιάζει,

αμάραντη 

στον κόσμο αυτό.

Ο Κήπος

Μας καταπίνει ο χρόνος,

ο δρόμος μας μια εποχή.

Το χωράφι ξηρικό, παλεύει τη ζωή, 

κούκος πετάγεται από ένα κουτί, τέλος ή αρχή;

Στο βαπόρι τελευταίο βιολί ηχεί, 

αλώβητη η ψυχή, κύμα λευκό στον ωκεανό.

Μαξιλάρι λευκό, όνειρο μισό

ποιος ξέφυγε το θερισμό;

Ο ουρανός θαύμα μοναδικό

λευκό καταφύγιο ανοιχτό ζεστό

κήπος πλάι στο Θεό.

Ο Ταξιδιώτης

Χαμένος στους δρόμους

μ' ένα σακίδιο στον ώμο 

ο ταξιδιώτης περπατεί,

ο ανοιχτός ορίζοντας 

δεν έχει επιστροφή.

Η νύχτα παράθυρο ανοιχτό,

στα όνειρα λευκή είναι η ψυχή, 

τ' άστρα μετράει 

το άπειρο είναι μόνο η αρχή.

Ο χρόνος ποτέ δεν σταματά

δεν δίνει αναβολή,

ένα επόμενο βήμα κάθε στιγμή

του ταξιδιώτη όλη η ζωή.

Η Νέα Γη

Ξεχασμένος στης μνήμης τη φυλακή

πέτρες πετάει στη σύγχρονη ζωή.

Απόλαυση το ποτό της σιωπής, 

ισορροπεί στο μονοπάτι της έτοιμης λογικής.

Ζάρι ρίχνει στα σκοτεινά 

σκοτώνει όλα τα χρυσά τα περιττά.

Στην ομίχλη περπατά, αναπνέει πολύ καπνό

τολμά, άλμα δοκιμάζει στο κενό.

Σκιές, τέρατα απατηλά του ρίχνουν τον κυνηγούν

στο φως ξέρει θα νικηθούν.

Περιπλανώμενος σφυρίζει δικό του σκοπό

μοίρα δεν θέλει, μόνος του πλάθει δικό του το ριζικό.

Σκοινί του δίνουν στα σκοτεινά

σκάλα φτιάχνει, στ' άστρα να κάνει συντροφιά.

Νομίζουν τον νίκησαν του πήραν τη ψυχή.

βαρκάρης είναι τραβάει χρόνια το κουπί.

Θαλασσοπούλι έρχεται κοντά,

στο ράμφος κρατάει μια ελιά. 

Πιο πέρα κάπου εκεί υπάρχει η νέα γη, 

σύνορα δεν υπάρχουν ελεύθερη είναι η ζωή.

Τα Όνειρα

Κουρσάροι τα όνειρα τ' άστρα λεηλατούν

τα βουνά οι κάμποι τα πέλαγα τα προσκυνούν.

Ευτυχισμένα χαμόγελα καθάρια σκορπούν

τις νύχτες στα σωθικά τους άγγελοι τραγουδούν.

Φως στο σκοτάδι ρίχνουν ήλιους κοντά τους ρυμουλκούν 

στο άρμα τους όσοι αναβάτες ταξίδι στο άπειρο ξεκινούν.

Λευκή ψυχή τη φλόγα της άσβεστη στον κόρφο τους κρατούν

χωρίς άρματα στη μάχη το θάνατο πάντα νικούν.

Έναστρος Ουρανός

Έναστρος ο ουρανός απόψε ζηλευτός.

Ασύνορος κήπος ανθισμένος κρεμαστός,

σπαρμένος μ' άπειρα άστρα λευκά, 

έμπειρος τεχνίτης ο δημιουργός, σοφός.

Η ουσία κρύβεται στην αρμονία

σε μια ομορφιά λιτή, μαγευτική, δίχως ενοχή. 

Η σύλληψη μοναδική, το μεγαλείο της

μόνο ψυχή λευκή μπορεί ν' αντιληφθεί.

Το όνειρο θύμηση παλιά, επισκέπτης ήρθε στη γη.

Ο θάνατος δεν είναι το τέλος, είναι η αρχή

η απόλυτη αλήθεια υπάρχει κάπου ψηλά εκεί

από το χώμα δραπέτευσε η αιώνια ζωή.

Βυθίστηκε η σκέψη στης νιότης την εποχή

αποξεχάστηκε η νύχτα ήταν μαγική ,

άρχισε να ονειρεύεται όπως τότε που ήταν παιδί.

Άπλωσε το χέρι έκοψε τον καρπό 

τον έδωσε στο διπλανό φτωχό.

Δίψασε έσκυψε να δροσιστεί 

αστέρι έπεσε φώτισε γάργαρη πηγή.

Έναστρος απόψε ο ουρανός

πίνακας φωτεινός ζωγραφιστός.

Αέρας φύσηξε δυνατός 

ψηλά πέταξε ο άνθρωπος 

άγγελος έγινε λευκός.

Το Σκοτάδι

Κλαίει το σκοτάδι

έρχεται η αυγή

του κλέβει την ψυχή.

Τα όνειρα κι απόψε

ξέμειναν στη γη.

Σε μια γωνιά 

μες στη σιγαλιά 

στέκει μοναχό, 

κερί αναμμένο η αγάπη

αστέρι φέγγει στον ουρανό.

Το παραθύρι ανοίγει

πλάι στην ακρογιαλιά

βαπόρι ανοίγει τα πανιά,

σβήνουν του έρωτα

τα χάδια τα φιλιά.

Μείνε μες στην αγκαλιά 

άκουσε ανάλαφρα χτυπάει η καρδιά.

Κλείσε τα μάτια νιώσε τη στιγμή 

το ρολόι γύρισε ήρθε η αυγή

η μαγεία έφυγε σκλήρυνε η ζωή.

Θα Σμίξουμε Πάλι

Το δάκρυ έγινε ωκεανός

το κύμα λευκός ανθός

η αγκαλιά απέραντος βυθός.

Πλατιά άνοιξε η φλέβα 

στα πέλαγα ταξίδεψε ο καημός

αβάσταχτος έγινε ο χωρισμός.

Η σκέψη τη νύχτα μοναχή

στον καθρέπτη κοιτάζει 

την όμορφη όψη της 

μάταια προσπαθεί να δει.

Την έχασε ένα βράδυ 

ο αγέρας βούιζε πολύ 

στα βράχια χτύπησε 

ακυβέρνητο ήταν το σκαρί.

Τα δάκρυα έγιναν κι απόψε ωκεανός

τραγούδι άρχισε ξέσπασε λυγμός .

Στον τοίχο φάνηκε μια σκιά 

κόρη όμορφη μίλησε από μακριά.

''Μη με ξεχάσεις κύμα με πήρε μακριά

με 'ριξε σε μια παραδεισένια αμμουδιά.

Θα ρθει εκείνος ο καιρός 

θα ταξιδέψεις κύκνος λευκός 

θα σμίξουμε πάλι όπως παλιά 

σαν τότε που 'μασταν 

ερωτευμένα νεαρά παιδιά''.

Αέρας έσβησε το κερί 

ανάλαφρη κοιμήθηκε

απόψε η ψυχή, 

στο τέλος αρχίζει το όνειρο

η αιώνια ευτυχισμένη ζωή.

Το Κύμα και η Αμμουδιά

Πιάνο ηχεί μελωδικά 

ερωτευμένο κύμα 

στέκεται σιωπά.

Ανήμπορο αφήνεται 

κυλά στην αμμουδιά

γλυκά κείνη το φιλά.

Ελεύθερα πετούν 

δυο άσπρα πουλιά.

Ωραία θα ήταν 

να 'χαμε φτερά 

στα φωτεινά άστρα

να χτίζαμε φωλιά.

Γλίστρησε το κύμα

έφυγε μακριά 

μονάχη έμεινε η αμμουδιά.

Ρωτάει από τότε

τα διαβατάρικα πουλιά

μήπως είδαν κάπου

στον ουρανό σε μια φωλιά,

ένα ερωτευμένο κύμα

να περιμένει μια αμμουδιά

με ανοιχτή την αγκαλιά.

Η Πηγή

Δακρυσμένες αγκαλιές

ξεπλένουν αγόγγυστα 

τα αίματα τις πληγές 

του προδομένου έρωτα 

βαθιές οι χαρακιές.

Το ανηφόρι αλμυρό

με κόπο οδηγεί στον ουρανό.

Απελπισμένο το μυαλό 

θυμάται τη 10η εντολή,

ανήμπορο ψελλίζει 

ένα αδύναμο αχνό γιατί;

Η αδικία στέκει στην κορυφή

φωτιά καίει την ψυχή.

Στέρεψαν οι επιλογές 

δεμένα στις αλυσίδες τα όνειρα

πνίγουν, λίγες οι αντοχές.

Μες στα χαλάσματα στις στάχτες

βαδίζουν οι ενοχές.

Βέρα έσπρωξαν στον γκρεμό

σταύρωσαν όλα τα σ' αγαπώ

Δάκρυα κυλάνε

τραβούν τα ψέματα στο κενό 

τον έρωτα τον παλιό 

βυθίζουν στον ωκεανό.

Περιστέρι ανοίγει τα φτερά

φεύγει πετάει στην ξενιτιά.

Κάπου υπάρχει μια νέα αγκαλιά

μια πηγή που τρέχει γάργαρο νερό

που ξεδιψάει τα προδομένα σ' αγαπώ.

Του Λόχου τα Ιερά Παιδιά

Έρημος φρίκη συμφορά

τρίζουν τα κόκαλα γυμνά.

Βουτηγμένα στο αίμα τα σπαθιά

χαιρετούν τα λαβωμένα παλικάρια 

τα 'σπρωξε στη μάχη η σκλαβιά.

Ο θάνατος πέρασε σαν αστραπή 

θέρισε του έθνους την κορυφή.

Δίψαγε η γης για βροχή

αίμα της έδωσαν ν' αναστηθεί.

Η πατρίδα με θαυμασμό κοιτά

δακρύζει δεν έχει λαλιά 

λυγίζει τ' άψυχα κορμιά στο μέτωπο φιλά.

Στεφάνι της Δόξας πλέκει

στου λόχου τα ιερά παιδιά.

Της ελευθέριας τα σύμβολα

το έθνος δεν τα ξεχνά 

μόνο εκείνα δοξάζει, προσκυνά.

Δική σου Επιλογή

Τα σύννεφα γκριζωπά

βροχή πέφτει πυκνή.

Κεραυνοί ακούγονται

λάμψη, αστραπή,

φόβος εκεί καραδοκεί.

Παιδί παίζει στην αυλή

δεν τρέχει να κρυφτεί

απλώνει τη φούχτα

νερό καθάριο να πιει

δεν σκιάζεται τη στιγμή.

Φυσά αγέρας δυνατά

ο φόβος ήρθε κρυφά κοντά.

Παγίδα έστησε με καρφιά

παιδί την είδε την έπιασε αγκαλιά.

Παιχνίδι έπλασε στη στιγμή 

λουλούδι άνθισε, μοσχομύρισε η ψυχή.

Ο φόβος παντού καραδοκεί

τα πάντα όμως δική σου επιλογή.

Ο Λογισμός τη Νύχτα

Ίσκιος πυκνός ο λογισμός τη νύχτα

πιστός σύντροφος αληθινός, 

ανήλεος κριτής, δίκαιος, πικρός.

Θερίζει τα βράδια 

της 'μέρας τον καρπό,

σ' ένα σκαλοπάτι στέκει 

λίγο κάτω απ' το Θεό.

Σκληρές μυλόπετρες 

φιλοξενεί στα σωθικά του.

Το δίκαιο το άδικο

χωρίζονται από την λαλιά του.

Γυμνός απάνω του κολυμπάει ο ύπνος

άλλοτε τον βουλιάζει στο σκοτεινό βυθό 

άλλοτε τον υψώνει στον ξάστερο ουρανό.

Βάρος ασήκωτο της σκέψης το μερτικό 

το πέρασμα όμως για το πιο πέρα είναι στενό.

Όλοι είναι ικανοί, 

αρκεί να ακούσουν τη νύχτα

τι τους έπεψε ο λογισμός, 

άγγελος είναι κρυφός.

Το Φως

Τιτίβισε χαρούμενο το φως, σαν χελιδόνι.Ταξίδεψε τον κόσμο, ξημέρωσε επέστρεψε στη φωλιά του,
νέο μήνυμα κρύβει στην καρδιά του.Κι αν αυτό που περιμένουμε δεν μας το τραγουδήσει κι αύριο με την αυγήσαν το δούμε η ελπίδα πάλι θα ανθίσει.

Το Κύμα

Ήσυχο κύμα σιωπηλό 

στην κορυφή λευκό 

μοναχό διασχίζει τη θάλασσα

δεν σκιάζεται το σκοτεινό βυθό.

Ψαράκι αγκαλιάζει 

του κρατάει συντροφιά. 

Ψαροπούλι πεινασμένο ορμάει

ξεψυχάει μια αθώα καρδιά. 

Σύντροφε σ' ευχαριστώ, 

για την παρέα, άντε γεια.

Νυχτώνει, ξάστερος ο ουρανός

μια αμμουδιά ζητάει να κοιμηθεί.

απόκαμε, το ταξίδι ήταν μακρύ.

Φώτα λαμπυρίζουν, φωνές ακούγονται

στο βάθος μακριά, 

θεόρατα πλοκάμια ξεπροβάλλουν 

το τραβούν πίσω στα βαθιά.

Μια συντροφιά, μια ζεστή αγκαλιά

στερήθηκε εκείνη τη γαλήνια βραδιά.

Σκληρό το νόημα καλά ήταν κρυμμένο 

σ' αυτή τη συμφορά, 

πως να το αντέξει μια τρυφερή καρδιά; 

Πέταξε κι αυτή ψηλά.

Ποιος ξέρει άραγε 

είχε να πει σε κάποιον

άντε γεια, 

ευχαριστώ γι' αυτή τη συντροφιά;

Το Κρυφτό

Κρυφτό παίζουν παιδιά 

κάτω από το παραθύρι τ' ανοιχτό

γεμάτο χρώματα το δειλινό 

ήσυχο καλοκαιρινό.

Τρέχω πίσω από την κουρτίνα να κρυφτώ

να συζητήσω θέλω λίγο με τον κρυμμένο μου εαυτό.

Πολλά εκείνα που θέλω να του πω

καράβι ήμουνα ταξίδευα στον ωκεανό

μια μέρα ξύπνησα ναυαγός στο δωμάτιο αυτό.

Έξω ένα πουλί ερωτευμένο κελαηδά

θέλει να φτιάξει τη δική του φαμελιά. 

Ζυγώνω στο παραθύρι τ' ανοιχτό 

να του μιλήσω προσπαθώ

μάταιο όμως να καταλάβεις τον ίδιο το Θεό.

Χτυπάει η πόρτα σιγηλά 

σαν ένα φάντασμα να μιλά ψιθυριστά 

''κρύψε με για λίγο στο δωμάτιο αυτό

θέλω για λίγο να παίξω κι εγώ

κουράστηκα στο σκοτάδι μόνο να ζω

παιδί ήμουν κάποτε κι εγώ''.

Το σκοτάδι έρχεται πυκνό 

φεύγουν τα παιδιά 

κρατώντας στο χέρι ένα παγωτό

έπαιξαν χαρούμενα κρυφτό

κι αύριο πάλι θα είναι εδώ.

Το καλοκαίρι, 

ένα θαύμα καθημερινό

κρυμμένο μπορεί να είναι 

σ' ένα παιχνίδι παιδικό.

Τόλμησε μίλησε στον κρυμμένο σου εαυτό

ίσως σου ζητήσει να παίξει για λίγο κρυφτό

κι ελπίδα λευκό πουλί θα πετάξει στον ξάστερο ουρανό.

Άκληρη Γη

Άκληρη η γη 

χωρίς ψυχή 

στη ράχη της να περπατεί.

Ανοίγει τα στήθια της

τροφή απλόχερα δίνει στη ζωή, 

το μέλλον της καταπατεί

δεν έχει άλλη επιλογή.

Η ψηλότερη βουνοκορυφή

κρύβει την πρώτη ανατολή.

Η λύση είναι κρυμμένη εκεί 

αρχαίοι σοφοί μίλησαν γι' αυτή.

Το γόρδιο δεσμό θα κόψει 

μια λιόκαλη αυγή 

της ερήμου η φωνή

που της ψιθύρισε η σιωπή.

Κοιλοπονάει η γη 

κάθε ανατολή 

περιμένει να ακούσει 

αυτή τη φωνή.

'' αιώνια η ταπεινή ζωή''

Καλοκαιρινή Μνήμη

Ένα φεγγάρι καλοκαιρινό

θυμήθηκε ο έρωτας

άρχισε το τραγούδι.

Άναψε κερί λευκό

τη νύχτα να φωτίσει .

Άστρο φωτεινό πια η αγάπη του

στη θάλασσα βούτηξε

τη θλίψη να δροσίσει.

Ο πίνακας της στον τοίχο

δεν άντεξε κίνησε να δακρύσει.

Κύμα ψηλό καβάλησε

στα πέλαγα να αρμενίσει.

Λευκό πουλί χαμήλωσε

μαζί του στον αφρό να ξεψυχήσει.

Για ΄σένα Ζω

Εξέπνευσε τον πόθο της ζωής

του απείρου η σιωπή 

κι άνθισε μια νότα.

Το άρωμα της 

πήρε το αγέρι αγκαλιά

το άπλωσε στου πελάγου την καρδιά

κι άρχισε 'κεινη ήσυχα κι απαλά

 τις χορδές της να λυγά.

Μια μουσική μαγική σκέπασε των κυμάτων τον αχό

χώρισε το αλμυρό από το γλυκό.

Σ΄' ένα πίνακα μαγευτικό

ένα μικρό καίκι τη σειρήνα του ονείρου του πήρε συντροφιά

άρχισαν το τραγούδι κι ευτυχισμένοι

χάθηκαν στου πελάγου τ' ανοιχτά.

Χαμογέλασε η αέναη σιωπή 

 σκόρπισε νότες στον ουρανό

ήρθε το φως η άνοιξη στη ζωή.

Σ' ένα πιάνο πάτησε τα πλήκτρα

πέταξε το μανδύα της σιωπής 

άφησε το σκοτεινό της μοναξιάς βυθό

ο έρωτας θέλει τραγούδι μουσική χορό.

Γέμισε δύο ποτήρια κόκκινο κρασί

κοίταξε τη στα μάτια 

άκουσε της καρδιάς σου τη θύελλα τον ασυγκράτητο παλμό

φίλησε τη και πες της 

''μόνο για σένα ζω''