Θα Σμίξουμε Πάλι

Το δάκρυ έγινε ωκεανός

το κύμα λευκός ανθός

η αγκαλιά απέραντος βυθός.

Πλατιά άνοιξε η φλέβα 

στα πέλαγα ταξίδεψε ο καημός

αβάσταχτος έγινε ο χωρισμός.

Η σκέψη τη νύχτα μοναχή

στον καθρέπτη κοιτάζει 

την όμορφη όψη της 

μάταια προσπαθεί να δει.

Την έχασε ένα βράδυ 

ο αγέρας βούιζε πολύ 

στα βράχια χτύπησε 

ακυβέρνητο ήταν το σκαρί.

Τα δάκρυα έγιναν κι απόψε ωκεανός

τραγούδι άρχισε ξέσπασε λυγμός .

Στον τοίχο φάνηκε μια σκιά 

κόρη όμορφη μίλησε από μακριά.

''Μη με ξεχάσεις κύμα με πήρε μακριά

με 'ριξε σε μια παραδεισένια αμμουδιά.

Θα ρθει εκείνος ο καιρός 

θα ταξιδέψεις κύκνος λευκός 

θα σμίξουμε πάλι όπως παλιά 

σαν τότε που 'μασταν 

ερωτευμένα νεαρά παιδιά''.

Αέρας έσβησε το κερί 

ανάλαφρη κοιμήθηκε

απόψε η ψυχή, 

στο τέλος αρχίζει το όνειρο

η αιώνια ευτυχισμένη ζωή.