Η Στοργή της Μοναξιάς

Εντυπωσιάστηκε

η βαθιά της ερήμου η σιωπή

από ένα μοναχικό καλάμι που δεν λύγισε του ανέμου η βοή

Του χάρισε την πύρινη της ψυχή

σε μια όαση του πρόσφερε νερό να πιει

κι ένας χείμαρρος από φως χύθηκε από τον ουρανό

της έδωσε φωνή

μα 'κείνη παρέμεινε για πάντα σιωπηλή

η στοργή της μοναξιάς της

το πιο φωτεινό αστέρι

το καλοκαίρι έφερε στη γη.

Του Έρωτα η Βροχή

☂Βρέχει... 

Ο ήλιος λάμπει

κι ο ουρανός είναι γαλάζιος

τα σύννεφα είναι κρυμμένα πίσω από τον ορίζοντα

κι όμως 

πυκνές οι στάλες της βροχής

κυλούν στα σωθικά

διψασμένο ξεροπήγαδο πια η καρδιά

διψάει για λίγη δροσιά 

σμίγει της παλάμες

σκαρώνει μια λίμνη από φανταστικά φιλιά 

αγκιστρώνει με μια γλυκιά ματιά

το πιο χαρωπό από αυτά

το σέρνει απάνω απαλά

του χαρίζει μια ζεστή πλατιά αγκαλιά 

κι αρχίζουν να περπατούν μαζί 

χωρίς ο χρόνος να κυλά 

χωρίς να σκέφτονται το πως το γιατί 

κι ευτυχισμένοι παραδίνονται 

στου έρωτα την ευωδιαστή βροχή...

Άχρονη Ρωγμή

Αγαπώ να βυθίζομαι

στην άχρονη ρωγμή

του αιώνιου έρωτα.

Του λευκού κεραυνού 

στη ράχη του οποίου

ταξιδεύει το άπειρο.

Του υπέρτατου σπινθήρα

που αιφνιδίως πυρπολεί 

τις αντίθετες σάρκες.

Όταν άναρχος ηχήσει 

ο χτύπος της στιγμής που 

το αιώνιο γίνεται μικρό 

για να χωρέσει 

σ' ένα φλογερό φιλί

πλάθεται ο κόσμος από την αρχή

κι ο άνθρωπος γεύεται 

την ουσία της δημιουργίας

Το Περίγραμμα μιας Νότας

Όνειρο χωρίς τέλος
το αιώνιο παρόν.
Μύχιο βλέμμα της ψυχής

στο Είναι της αρχής.

Άκουσμα στιγμιαίο

της ηχούς της αιώνιας πηγής.

Ο πόνος της συνείδησης

σήκωσε πανιά.

Πιάνο ακούγεται στο βάθος 

ο λόγος παραδίνεται βουβός. 

Η φωνή του ονείρου μελωδία μαγευτική

οι νότες αέρινοι σπουδαίοι χορευτές.

Η καρδιά χτυπάει χτυπάει δυνατά

σφίγγεις τα δόντια κλαις διαλύεσαι 

θύελλα τρικυμία κύματα σε σέρνουν μακριά.

Ανήμπορος αφήνεσαι 

χωρίς σκέψη χωρίς αναπνοή

φωτεινό περίγραμμα μιας νότας 

χάνεσαι στο άπειρο 

περιμένεις τη στιγμή 

που ο πλάστης θα σε μεταμορφώσει σε αιώνια μουσική. 

Μη ξυπνάς, μη ξυπνάς, μείνε εκεί. 

Ακουσε για λίγο ακόμα αυτή τη μελωδία 

αυτή τη μουσική.

Κάποτε το πιάνο χάνεται στου απείρου το βυθό. 

Ξυπνώ, κι αρχίζω να χορεύω

και γίνομαι θύελλα του ωκεανού

και γίνομαι αγέρι της ερήμου

και χάνομαι στο φως των αστεριών

και γίνομαι μια άχρονη νότα που ενώνει 

το μέλλον το παρόν το παρελθόν...

Όποιος Αγαπάει

Ελαφρύ το βήμα της μοναξιάς

πύρινη η αγκαλιά της ζεστή

βαριά η σκιά της ανάλαφρη.

Συντροφιά της κρατούν 

σιωπηλές οι σκιές χορεύουν 

στον τοίχο των δακρυσμένων ονείρων .

Ο έρωτας της καρδιάς 

ενός κεριού τρεμοπαίζει

λιώνει σιγά σιγά .

Σ' ένα κενό δωμάτιο ξεψυχάει

ψάχνοντας στο αχνό φως 

κάπου να δει

το Εγώ το Εσύ

το έφταιξα το έφταιξες 

να τα σβήσει όλα 

πριν λιώσει το κερί 

πριν αφήσει την τελευταία της πνοή

πριν η μόνη της συντροφιά 

γίνει της ερήμου η ψυχρή άγονη βοή.

Και οι σκιές

απλώνουν τα χέρια 

δείχνουν εκεί εκεί 

και 

βγάζουν άλαλες κραυγές 

και 

φωνάζουν εκεί εκεί 

μα δεν ακούγεται τίποτα απόλυτη σιγή.

Ένα τελευταίο δάκρυ

από κερί 

πέφτει πάνω στο τραπέζι 

και πριν αφήσει την τελευταία του πνοή

ανοίγει την αγκαλιά του 

κλείνει μέσα του 

το Εγώ το Εσύ 

βγάζει μια δυνατή κραυγή

και ακούγεται στο σκοτάδι

''όποιος αγαπάει στο τέλος συγχωρεί''

κι έπειτα απόλυτη σιγή...