Αγαπώ να βυθίζομαι
στην άχρονη ρωγμή
του αιώνιου έρωτα.
Του λευκού κεραυνού
στη ράχη του οποίου
ταξιδεύει το άπειρο.
Του υπέρτατου σπινθήρα
που αιφνιδίως πυρπολεί
τις αντίθετες σάρκες.
Όταν άναρχος ηχήσει
ο χτύπος της στιγμής που
το αιώνιο γίνεται μικρό
για να χωρέσει
σ' ένα φλογερό φιλί
πλάθεται ο κόσμος από την αρχή
κι ο άνθρωπος γεύεται
την ουσία της δημιουργίας
No comments:
Post a Comment