Αυτός ο κόσμος είναι δικός μας,
κι η ανάσα του, κι οι στάχτες του,
τα χρώματα, οι ήχοι, οι λύπες
οι έρωτες και οι χαρές όλα δικά μας.
Ένας βαθύς αναστεναγμός, ένας
του έρωτα λυγμός, μια σταγόνα αίμα
από μια κόκκινο ηλιοβασίλεμα
που πλήγωσαν τα κρίματα μας,
ένας κόσμος τόσο μικρός
πώς να χωρέσει τη μελωδία,
τις νότες κάθε ψυχής
που ήρθε από το σκοτάδι στο φως.
Πώς να αντέξει τόσο φως
ο κόσμος μας είναι δικός μας
μα είναι τόσο μα τόσο μικρός.
Ένα φωτεινό αστέρι
ένα νησάκι μια μικρή λαμπυρίδα
μια μικρή κουκκίδα στον απέραντο ουρανό
στέκεται ψηλά και κοιτάει
τον κόσμο αυτό και όλα μοιάζουν
τόσο λίγα τόσο μικρά.
Πώς να αντέξει το βάρος
του ατελείωτου ουρανού
του ατέρμονου φωτός;
Όχι, ο κόσμος είναι δικός μας
μα είναι, μα είναι, τόσο μικρός.
Ίσως πρέπει να σκεφτείς κάπως αλλιώς
να πορευτείς όπως το φως
και τότε δεν θα 'σαι μικρός
ο κόσμος σου δεν θα είναι αυτός
κι ο κόσμος σου
ο απέραντος ουρανός, το άπειρο, το φως.
