Διαφωνώ

Πνιγμένη επιφυλακτική αγανάκτηση, 

ξέπνοος ο θόρυβος του θυμού σου.

Το πάθος σου αδύναμο σκοντάφτει 

σ' ένα τεράστιο μικρό κοφτερό χαλίκι.

Ηττημένη πριν ακόμη ηχήσει ο κρότος 

του πρώτου γρήγορου βήματος,

θωρεί την κάλπικη λάμψη 

της σκοτεινής σκιάς 

εκείνου που κόβει πρώτος το νήμα

στηριζόμενος στις πλάτες της πολύχρωμης φανταχτερής απαστράπτουσας λάσπης.

Τι όμορφα που είναι ντυμένη στα λευκά,

ακόμη και το ίδιο το φως ξεγελιέται,

την αγκαλιάζει χωρίς σκέψη.

Οι ιαχές της επιτυχίας απλώνονται 

τα ακαλλιέργητα χειροκροτήματα δονούν το σύμπαν, 

όλοι χαρούμενοι, όμως Γιατί; τι έγινε; τι άλλαξε;

Ένας μεγάλος κρότος, 

ένα πανέμορφο πυροτέχνημα 

στολίζει τον ξάστερο ουρανό,

μια λάμψη εκθαμβωτική σέρνει 

απάνω της τα παθιασμένα βλέμματα.

Έπειτα το φως έφυγε, έμεινε η νύχτα,

Η λάσπη πέταξε το μανδύα της 

δεν της χρειάζεται στο σκοτάδι, 

στο βασίλειο της.

Κι εσύ ηττημένη αγανάκτηση 

σ' έμαθαν να πνίγεις τη φωνή σου. 

Γνωρίζεις μα δεν έχει καμία σημασία,

το όνειρο σου το μαχαίρωσες πισώπλατα 

τη μέρα που δεν σήκωσες το χέρι

να πεις ένα απλό ...

Εγώ διαφωνώ...

O Μικρός Κόσμος

Αυτός ο κόσμος είναι δικός μας,

κι η ανάσα του, κι οι στάχτες του,

τα χρώματα, οι ήχοι, οι λύπες 

οι έρωτες και οι χαρές όλα δικά μας.

Ένας βαθύς αναστεναγμός, ένας 

του έρωτα λυγμός, μια σταγόνα αίμα

από μια κόκκινο ηλιοβασίλεμα 

που πλήγωσαν τα κρίματα μας, 

ένας κόσμος τόσο μικρός 

πώς να χωρέσει τη μελωδία,

τις νότες κάθε ψυχής 

που ήρθε από το σκοτάδι στο φως.

Πώς να αντέξει τόσο φως 

ο κόσμος μας είναι δικός μας 

μα είναι τόσο μα τόσο μικρός.

Ένα φωτεινό αστέρι 

ένα νησάκι μια μικρή λαμπυρίδα

μια μικρή κουκκίδα στον απέραντο ουρανό 

στέκεται ψηλά και κοιτάει 

τον κόσμο αυτό και όλα μοιάζουν 

τόσο λίγα τόσο μικρά.

Πώς να αντέξει το βάρος 

του ατελείωτου ουρανού 

του ατέρμονου φωτός; 

Όχι, ο κόσμος είναι δικός μας 

μα είναι, μα είναι, τόσο μικρός.

Ίσως πρέπει να σκεφτείς κάπως αλλιώς 

να πορευτείς όπως το φως 

και τότε δεν θα 'σαι μικρός 

ο κόσμος σου δεν θα είναι αυτός 

κι ο κόσμος σου 

ο απέραντος ουρανός, το άπειρο, το φως.

Το Κίτρινο Φύλλο

Φύσηξε απόψε δυνατά το αγέρι 

κι έσυρε μακριά 

ένα κίτρινο φύλλο μιας καρδιάς

που έμοιαζε περισσότερο 

μ' ένα κόκκινο τριαντάφυλλο 

με τη φλόγα μιας φωτιάς

που σιγοκαίει χωρίς αναπαμό 

και σαν αγκάθι κοφτερό ματώνει τα όνειρα

κάθε βραδιάς που “χει ξάστερο ουρανό

κι όλα τα άστρα φωνάζουν δυνατά 

στο ολόγιομο φεγγάρι όλη τη νύχτα

σ' αγαπώ σ' αγαπώ σ' αγαπώ. 

Ένα κρυφό συρτάρι άνοιξε 

κι είδε το φως 

ένα καλά κρυμμένο μυστικό

τόσο παλιό όσο ο χρόνος κι η φθορά

μα χτυπούσε η καρδιά τόσο μα τόσο δυνατά

σαν την πρώτη τη φορά 

που τη φίλησε κάτω από ένα κίτρινο φεγγάρι

και της είπε σ' αγαπώ σ' αγαπώ 

άφησε με στο βλέμμα σου να χαθώ

απόψε θαρρώ ξεκίνησα να υπάρχω να ζω.

Ένα δάκρυ κύλησε πικρό 

μια στάλα αλμυρή πότισε το μυστικό 

και κείνο ξεδίψασε 

από το σ' αγαπώ που είναι κρυμμένο 

σε κάθε σταγόνα που χύνεται 

από μια ματωμένη καρδιά 

που έμεινε να καίγεται μες τη φθορά 

από την άρνηση της από την κούφια λογική

που της είπε μη μη μη αυτή 

δεν αντέχεται μια ρακένδυτη ζωή.

Κι έμεινε κάθε βραδιά 

μόνος παρέα με τη μοναξιά

μες σε μια βελούδινη κάμαρη 

να θυμάται εκείνα τα χείλη εκείνη τη ματιά. 

Και σαν άνοιξε το συρτάρι απόψε 

κι είδε το φως το μυστικό 

πήρε ένα πινέλο έγραψε στον τοίχο 

ένα κόκκινο σ' αγαπώ 

κι άρχισε σ' όλο τον κόσμο να ψάχνει 

αυτό το κίτρινο φύλλο 

που ήξερε το σπίτι το μικρό 

που είχε φωλιάσει από 'κείνη τη βραδιά 

το πληγωμένο του άλλο μισό...

Μια Μόνο Ευχή

Αληθινή μόνο η στιγμή

μικρή είναι ποτέ δεν είναι αρκετή

μα είναι όλα συγκεντρωμένα εκεί.

Ένα βλέμμα ένα φλογερό φιλί

ένα φύλλο κίτρινο που πέφτει στη γη

μια ανάσα, ένας χτύπος της καρδιάς 

μια τυχαία συνάντηση δύο διαβατάρικων πουλιών 

βαστάνε μια μόνο στιγμή

και σε ποιον είναι αρκετή;

Μια μόνο στιγμή είναι όλη η ζωή

ένα ευωδιαστό αγέρι 

στου απείρου την ψυχή.

Το φως τι είναι; 

Μια αναπνοή 

σε μια στιγμή απλώνεται 

κλείνει το τέλος την αρχή.

Το κοιτάς να χάνεται

σ' ένα ορίζοντα πέρα πιο 'κει

και το μόνο που σου μένει 

είναι ένα ήχος μια νότα μια μελωδία

μακρινή κι εσύ ανήμπορος

κλείνεις τα μάτια κι ονειρεύεσαι

κι αφήνεις μια μόνο ευχή 

''ας είναι μια όμορφη στιγμή όλη μου η ζωή''

Το Χαμόγελο και η Αρχή

Χαμογέλασε σήμερα η σιωπή.

Τι είδε; Τι ήθελε να δείξει;

Τι να σου πει; Τι να μου πει ;

Ο χρόνος σταμάτησε για λίγο

γύρισε το βλέμμα του

φως έλουσε με χρώματα όμορφα τη γη.

Ένα πρόσωπο φωτεινό

ένα ουράνιο τόξο ζωγραφίστηκε στον ουρανό,

ήταν η σιωπή που χαμογέλασε,

δεν είπε όμως ποτέ σε κανένα το γιατί.

Κι όλοι ξεκίνησαν

τη συνήθεια την επανάληψη

από το σκοτάδι στο φως

από το τέλος στην αρχή.

Έτσι ίσως νομίζεις, νομίζω ότι

κυλάει η ζωή,

αλλά η αλήθεια είναι κρυμμένη

σε μια παλιά πολύ παλιά ρωγμή.

Μόνο σε μια έρημο μακρινή

που κανείς δεν έχει φθάσει

που κάνεις δεν έχει δει,

που υπάρχει ακόμη απόλυτη σιωπή

άνθισε ένα μικρό λουλούδι μια μέρα

όταν ένα δάκρυ από ένα διαβατάρικο ελεύθερο πουλί

κύλησε σε μια πύρινη σιωπηλή ρωγμή

χωρίς κανείς να γνωρίζει το γιατί .

Κι όταν το είδε τόσο λιτά όμορφο

και τ' άρωμα του έσπρωξε το αγέρι

πάνω της χαμογέλασε,

ένα ολόλαμπρο λευκό φως εμφανίστηκε

κι ακούστηκε για πρώτη φορά

σ' αυτή την ερημιά μια χαρούμενη κραυγή

Έτσι έγινε η αρχή.

Ένα δάκρυ κάποτε κύλησε

σε μια άχρονη σιωπηλή ρωγμή

κι άνθισε ένα λουλούδι που το ονόμασαν ζωή .

Και το άρωμα του από τότε πάνω στο φως

νικάει το σκοτάδι νικάει τη σιωπή

κι ένα γεμάτο όμορφα χρώματα χαμόγελο

σαν ουράνιο τόξο απλώνεται στη γη...

Μην Ξεχάσεις

Πίσω από το φεγγάρι 

δεν υπάρχει σκιά,

μα μια βελούδινη χρυσή ακρογιαλιά

κεντημένη από της αγάπης τα φιλιά.

Αν τύχει κι ένα κύμα έρωτα

σε φέρει εκεί ξένος ακάλεστος

δεν είσαι μη φοβηθείς,

γαρύφαλλα και τριαντάφυλλα

μόνο άπλωσε στου έρωτα

την αγκαλιά να ονειρευτείς.

Κι αν ένα δάκρυ

για ένα μισό έρωτα σου ξεφύγει

μη κοκκινίσεις μη ντραπείς

για μια σταγόνα

γιομάτη αγάπη διψάει όλη η γη.

Κι αν το βλέμμα της

ολόλαμπρο λευκό φως

αναβλύσει από το πιο κοντινό αστέρι

μη φοβηθείς άνοιξε την καρδιά σου,

χαμογέλασε κι αφέσου

στο άπειρο του έρωτα μαζί της να εξαφανιστείς.

Πίσω από το φεγγάρι

δεν υπάρχει σκιά

υπάρχει μόνο μια του έρωτα κρυφή ακρογιαλιά.

Κι αν τύχει κι ο άνεμος του πόθου

σου χαρίσει ένα έρωτα εκεί

μην ξεχάσεις πριν φύγεις

ένα δάκρυ να αφήσεις καταγής

να ξεδιψάσει έστω για λίγο

ο μισός έρωτας του φεγγαριού της γης...

Άπειρο Λευκό

Κίνησα χθες νωρίς 

με το γρίφο της ζωής, να ασχοληθώ.

Αχαλίνωτη η πρόθεση 

ερχόταν από τα πολύ παλιά.

Ήταν μια καλοκαιρινή ήσυχη βραδιά 

που είχε ξαστεριά, 

όταν οι άνθρωποι κοίταξαν 

για πρώτη φορά ψηλά, 

κι είπαν τι είναι όλα αυτά τα λαμπερά 

που κρέμονται στον ουρανό 

κι εγώ τι κάνω κάτω εδώ;

Μήπως ανήκω κι εγώ κάπου εκεί 

στον κόσμο αυτό τον θαυμαστό 

που στέκεται πλάι στο Θεό;

Ερωτήσεις δεν έκανα πολλές 

πέρα από αυτές τις πολύ παλιές

που έκαναν όλες οι προηγούμενες

σαν όλους εμάς ψυχές.

Άλυτο ανεξήγητο το μυστήριο αυτό,

κι εγώ ίσως γρήγορα να κουράστηκα να ρωτώ.

Άφησα το μολύβι, έκλεισα το βιβλίο που μ' αρέσει να κοιτώ 

εκεί από χρόνια πολλά την αλήθεια ζητώ.

Άκουσα ένα θόρυβο σιγανό, και μια ψιθυριστή γαλήνια φωνή

σαν να μου φάνηκε κάτι να μου είπε στο αυτί.

Έγειρα τέντωσα το λαιμό να ακούσω καλύτερα αυτό το μυστικό

και σαν να άκουσα αυτό...

΄΄Δεν υπάρχει μυστικό.

Άνοιξε το παράθυρο ανέπνευσε αέρα καθαρό, κοίτα ψηλά στον ξάστερο ουρανό.

Γονάτισε για μια στιγμή με χέρια καθαρά άγγιξε τη δική σου την ψυχή,κι όλη η αλήθεια βρίσκεται εκεί.

Σ΄ ένα σεντόνι απλό λευκό που μοιάζει μ΄ένα δρόμο φωτεινό που απλώνεται από εδώ ως τον ουρανό περπάτησε χωρίς κανένα απολύτως δισταγμό κι εκεί θα συναντήσεις την αληθινή ζωή που χρόνια έψαχνες και νόμιζες ότι κάπου ήταν κρυμμένη στη γη και πίστευες ότι ήταν γραμμένη πάνω σε μια φανταχτερή πληρωμένη με χρυσά τάλαντα συνταγή.

Κι έτσι ίσως να δεις ότι το μυστικό τελικά είναι τόσο απλό, κρύβεται στο δικό σου ουρανό, που όταν τον βρεις κράτα τον σαν φυλαχτό. Κι όταν έρθει η ώρα η γραφτή άπλωσε αυτό το σεντόνι το λευκό, κάνε ένα βήμα σίγουρο προς τον ουρανό και βυθίσου στο άπειρο λευκό''