Το Κίτρινο Φύλλο

Φύσηξε απόψε δυνατά το αγέρι 

κι έσυρε μακριά 

ένα κίτρινο φύλλο μιας καρδιάς

που έμοιαζε περισσότερο 

μ' ένα κόκκινο τριαντάφυλλο 

με τη φλόγα μιας φωτιάς

που σιγοκαίει χωρίς αναπαμό 

και σαν αγκάθι κοφτερό ματώνει τα όνειρα

κάθε βραδιάς που “χει ξάστερο ουρανό

κι όλα τα άστρα φωνάζουν δυνατά 

στο ολόγιομο φεγγάρι όλη τη νύχτα

σ' αγαπώ σ' αγαπώ σ' αγαπώ. 

Ένα κρυφό συρτάρι άνοιξε 

κι είδε το φως 

ένα καλά κρυμμένο μυστικό

τόσο παλιό όσο ο χρόνος κι η φθορά

μα χτυπούσε η καρδιά τόσο μα τόσο δυνατά

σαν την πρώτη τη φορά 

που τη φίλησε κάτω από ένα κίτρινο φεγγάρι

και της είπε σ' αγαπώ σ' αγαπώ 

άφησε με στο βλέμμα σου να χαθώ

απόψε θαρρώ ξεκίνησα να υπάρχω να ζω.

Ένα δάκρυ κύλησε πικρό 

μια στάλα αλμυρή πότισε το μυστικό 

και κείνο ξεδίψασε 

από το σ' αγαπώ που είναι κρυμμένο 

σε κάθε σταγόνα που χύνεται 

από μια ματωμένη καρδιά 

που έμεινε να καίγεται μες τη φθορά 

από την άρνηση της από την κούφια λογική

που της είπε μη μη μη αυτή 

δεν αντέχεται μια ρακένδυτη ζωή.

Κι έμεινε κάθε βραδιά 

μόνος παρέα με τη μοναξιά

μες σε μια βελούδινη κάμαρη 

να θυμάται εκείνα τα χείλη εκείνη τη ματιά. 

Και σαν άνοιξε το συρτάρι απόψε 

κι είδε το φως το μυστικό 

πήρε ένα πινέλο έγραψε στον τοίχο 

ένα κόκκινο σ' αγαπώ 

κι άρχισε σ' όλο τον κόσμο να ψάχνει 

αυτό το κίτρινο φύλλο 

που ήξερε το σπίτι το μικρό 

που είχε φωλιάσει από 'κείνη τη βραδιά 

το πληγωμένο του άλλο μισό...