Διαφωνώ

Πνιγμένη επιφυλακτική αγανάκτηση, 

ξέπνοος ο θόρυβος του θυμού σου.

Το πάθος σου αδύναμο σκοντάφτει 

σ' ένα τεράστιο μικρό κοφτερό χαλίκι.

Ηττημένη πριν ακόμη ηχήσει ο κρότος 

του πρώτου γρήγορου βήματος,

θωρεί την κάλπικη λάμψη 

της σκοτεινής σκιάς 

εκείνου που κόβει πρώτος το νήμα

στηριζόμενος στις πλάτες της πολύχρωμης φανταχτερής απαστράπτουσας λάσπης.

Τι όμορφα που είναι ντυμένη στα λευκά,

ακόμη και το ίδιο το φως ξεγελιέται,

την αγκαλιάζει χωρίς σκέψη.

Οι ιαχές της επιτυχίας απλώνονται 

τα ακαλλιέργητα χειροκροτήματα δονούν το σύμπαν, 

όλοι χαρούμενοι, όμως Γιατί; τι έγινε; τι άλλαξε;

Ένας μεγάλος κρότος, 

ένα πανέμορφο πυροτέχνημα 

στολίζει τον ξάστερο ουρανό,

μια λάμψη εκθαμβωτική σέρνει 

απάνω της τα παθιασμένα βλέμματα.

Έπειτα το φως έφυγε, έμεινε η νύχτα,

Η λάσπη πέταξε το μανδύα της 

δεν της χρειάζεται στο σκοτάδι, 

στο βασίλειο της.

Κι εσύ ηττημένη αγανάκτηση 

σ' έμαθαν να πνίγεις τη φωνή σου. 

Γνωρίζεις μα δεν έχει καμία σημασία,

το όνειρο σου το μαχαίρωσες πισώπλατα 

τη μέρα που δεν σήκωσες το χέρι

να πεις ένα απλό ...

Εγώ διαφωνώ...