Το Χαμόγελο και η Αρχή

Χαμογέλασε σήμερα η σιωπή.

Τι είδε; Τι ήθελε να δείξει;

Τι να σου πει; Τι να μου πει ;

Ο χρόνος σταμάτησε για λίγο

γύρισε το βλέμμα του

φως έλουσε με χρώματα όμορφα τη γη.

Ένα πρόσωπο φωτεινό

ένα ουράνιο τόξο ζωγραφίστηκε στον ουρανό,

ήταν η σιωπή που χαμογέλασε,

δεν είπε όμως ποτέ σε κανένα το γιατί.

Κι όλοι ξεκίνησαν

τη συνήθεια την επανάληψη

από το σκοτάδι στο φως

από το τέλος στην αρχή.

Έτσι ίσως νομίζεις, νομίζω ότι

κυλάει η ζωή,

αλλά η αλήθεια είναι κρυμμένη

σε μια παλιά πολύ παλιά ρωγμή.

Μόνο σε μια έρημο μακρινή

που κανείς δεν έχει φθάσει

που κάνεις δεν έχει δει,

που υπάρχει ακόμη απόλυτη σιωπή

άνθισε ένα μικρό λουλούδι μια μέρα

όταν ένα δάκρυ από ένα διαβατάρικο ελεύθερο πουλί

κύλησε σε μια πύρινη σιωπηλή ρωγμή

χωρίς κανείς να γνωρίζει το γιατί .

Κι όταν το είδε τόσο λιτά όμορφο

και τ' άρωμα του έσπρωξε το αγέρι

πάνω της χαμογέλασε,

ένα ολόλαμπρο λευκό φως εμφανίστηκε

κι ακούστηκε για πρώτη φορά

σ' αυτή την ερημιά μια χαρούμενη κραυγή

Έτσι έγινε η αρχή.

Ένα δάκρυ κάποτε κύλησε

σε μια άχρονη σιωπηλή ρωγμή

κι άνθισε ένα λουλούδι που το ονόμασαν ζωή .

Και το άρωμα του από τότε πάνω στο φως

νικάει το σκοτάδι νικάει τη σιωπή

κι ένα γεμάτο όμορφα χρώματα χαμόγελο

σαν ουράνιο τόξο απλώνεται στη γη...