Όνειρο χωρίς τέλος
το αιώνιο παρόν.
Μύχιο βλέμμα της ψυχής
στο Είναι της αρχής.
Άκουσμα στιγμιαίο
της ηχούς της αιώνιας πηγής.
Ο πόνος της συνείδησης
σήκωσε πανιά.
Πιάνο ακούγεται στο βάθος
ο λόγος παραδίνεται βουβός.
Η φωνή του ονείρου μελωδία μαγευτική
οι νότες αέρινοι σπουδαίοι χορευτές.
Η καρδιά χτυπάει χτυπάει δυνατά
σφίγγεις τα δόντια κλαις διαλύεσαι
θύελλα τρικυμία κύματα σε σέρνουν μακριά.
Ανήμπορος αφήνεσαι
χωρίς σκέψη χωρίς αναπνοή
φωτεινό περίγραμμα μιας νότας
χάνεσαι στο άπειρο
περιμένεις τη στιγμή
που ο πλάστης θα σε μεταμορφώσει σε αιώνια μουσική.
Μη ξυπνάς, μη ξυπνάς, μείνε εκεί.
Ακουσε για λίγο ακόμα αυτή τη μελωδία
αυτή τη μουσική.
Κάποτε το πιάνο χάνεται στου απείρου το βυθό.
Ξυπνώ, κι αρχίζω να χορεύω
και γίνομαι θύελλα του ωκεανού
και γίνομαι αγέρι της ερήμου
και χάνομαι στο φως των αστεριών
και γίνομαι μια άχρονη νότα που ενώνει
το μέλλον το παρόν το παρελθόν...
No comments:
Post a Comment