Το Μεγάλο Άλμα

Άχνιζαν οι δρόμοι από τη μάνητα

ρυθμικά τα βήματα στιβαρά, οι γροθιές ψηλά.

Φωνές συνθήματα βγαλμένα από την καρδιά

τραχύ το ανηφόρι καλά το κάτεχαν από μικρά παιδιά.

Γκρέμισαν τα σιδερένια φράγματα

άρπαγες ονείρων νύχτα τα 'στησαν,

μεθύσει είχαν με χρυσά ποτήρια,

ξέχασαν γυμνά τα πόδια χόρευαν στα πατητήρια.

Άνθρωποι ήταν δεν ήταν μηχανές

τους ζήτησαν να γονατίσουν

οι Βασιλιάδες όμως άνηκαν πια στο χθες.

Τα σκήπτρα αθόρυβα είχαν πνιγεί

στη λίμνη των ματωμένων ενοχών,

το άδικο στο σκοτεινό βυθό είχε βυθιστεί.

Λάβα χύνεται η οργή 

τρέμουν οι φύλακες, 

άδεια τους όλη η ζωή,

έμαθαν μόνο να κρατούν 

ένα σιδερένιο της φυλακής κλειδί.

Τα βήματα μόνο εμπρός θάρρος 

γαλάζιος θα ναι πάντα ο ουρανός

φτερά άνοιξε πέτα σαν αετός.

Βράχια ρίχνουν να φράξουν τη νέα γενιά

ένα μεγάλο άλμα κι ο ορίζοντας μπροστά.