Η Τελευταία Πινελιά

Σιωπηλή η πεταλούδα

ελεύθερη φτερουγίζει γύρω από τους πολύχρωμους ανθούς.

Ανασαίνει το άρωμα της ψυχής του αγνού του άσπιλου,

στα φτερά της καθρεφτίζεται το ανάλαφρο αύριο,

η φλόγα της νύχτας ζεσταίνει την καρδιά της.

Ένα παράθυρο ανοίγει

χρυσές πλεξούδες ανεμίζουν

το φεγγάρι γέρνει φωτεινό αστέρι αγκιστρώνει στα πυκνά μαλλιά

μια πεταλούδα ζυγώνει θαμπώνεται από την ομορφιά

ένα λουλούδι ανοίγει μια αγκαλιά

ευτυχισμένη η πεταλούδα κοιμάται μες στη σιγαλιά.

Στο σιωπηλό λιμάνι

τη νύχτα τα όνειρα σαν πεταλούδες φτερουγίζουν δίχως αναπαμό,

σε ξύλινο κατάρτι στέκονται γρικούν των κυμάτων το γαλήνιο σκοπό.

Πανώριες γοργόνες τραγούδι αρχίζουν μελωδικό,

ο Ποσειδώνας σέρνει το ψαράδικο σε πέλαγο μακρινό.

Μια πεταλούδα ξυπνάει

κοιτάει την αβασίλευτη ανατολή,

βυθίζεται σε μια ρωγμή

στο άπειρο δεν υπάρχει λογική.

Σ' ένα μικρό δωμάτιο

ένα πνεύμα φωτίζεται,

μια ψυχή δακρύζει,

ένα χέρι αφήνει την τελευταία πινελιά

αιώνια σ' ένα τοίχο

θα καθρεφτίζεται του κόσμου η ομορφιά.