Ο Φυγάς

Ζωντανή αντίθεση η ζωή,
περιπλανώμενος κόσμος χωρίς πυξίδα την ακολουθεί.
Η σκέψη αγκομαχά στέκει πίσω.
Έρημος καυτή από τσιμέντο απλωμένη παντού,
αμέτρητοι οι διψασμένοι περπατούν γοργά, σκυφτοί, το δισάκι άδειο.
Στο δάσος τρέχει γάργαρο νερό,
η πηγή βαθιά, καλά κρυμμένη στη σκιά, οι φυλλωσιές πυκνές.
Στους δρόμους υψωμένα φράγματα, οι φύλακες δείχνουν τα δόντια τους, διαφημίζουν στους δρόμους την φανταχτερή, απατηλή πραμάτεια τους.
Ελεύθερα τα στενά πέτρινα ανηφορικά μονοπάτια του βουνού,
κοντά τα σύννεφα, καθαρός ο αέρας, ο ήλιος λαμπερός, η μοναξιά συνάντησε τη σκέψη.
Μια τουφεκιά ακούγεται, αίμα τρέχει, βαριά ανάσα.
Γρήγορα χειροπέδες, ο ύποπτος στη φυλακή.
Ένα σύννεφο περαστικό έσκυψε αγκάλιασε τη σκέψη, θα την αφήσει κάπου σ' μια επόμενη κορυφή, να περιμένει, τον επόμενο φυγά.