Ο Φόβος

Φλερτάρει την ψυχή ο φόβος
του αρέσει το λευκό, το άσπιλο.
Εθελοντής δήμιος της χαράς
θαυμάζει το ρίγος της αγωνίας του επικίνδυνου απρόσμενου.
Τον θρέφει η ιδρωμένη σάρκα που προσπαθεί να κρυφτεί
στη σκιά της.
Μουσική του, τα κόκαλα που κροταλίζουν από την παγωνιά της ανάσας του.
Μακρύ ταξίδι σε στέλνει αν γίνει κυβερνήτης σου. Στ' αμπάρι σκλάβος εκεί η θέση σου.
Το ξέρουν, το είδωλο του χωρίς ντροπή συνεχώς σου δείχνουν
στον τετράγωνο καθρέφτη της ψεύτικης κενής ζωής τους.
Σ' ανοίγουν μια πόρτα, στενή σαν φυλακή να σε προστατέψουν,
φοβάσαι σκύβεις, σκοτάδι δεν βλέπεις τίποτα, σώθηκες...
Αλίμονο, το μυαλό σου δεν ξέφυγε, το ξέρουν, φυλακισμένος
φοβισμένος, έτοιμος να σε θυσιάσουν.
Φως γλιστράει στο φεγγίτη, σηκώνεις το βλέμμα, ένα χελιδόνι σε
κοιτά, ελπίζεις.
Σε λυπάται, σύντομα φεύγει. Απελπίζεσαι..
Πώς να στο πω;
Την άνοιξη δεν θα την φέρει ένα λυπημένο φευγάτο χελιδόνι,
μίλησε πρώτα στο δικό σου εαυτό, τόλμησε, διώξε την ομίχλη της σκιάς,
κουρέλιασε το φόβο κάθε επόμενο λεπτό, ελεύθερος γεννήθηκες στον κόσμο αυτό.