Η Πέτρα και το Λουλούδι

Σκληρή η πέτρα

στέκεται χωρίς φωνή

στο δρόμο μοναχή.

Λουλούδι αντρειωμένο

απάνω της φυτρώνει,

κανείς δεν ξέρει το πως και το γιατί

αθώα έχει λευκή ψυχή.

Θυμώνει η πέτρα το αγριοκοιτά 

μονάχη όμως είναι αποζητάει συντροφιά.

Ανοίγει ζεστή την αγκαλιά.

Βλέμμα αδηφάγο περαστικό

θαμπώνεται από την ομορφιά

χέρι απλώνει, μεγάλη φέρνει συμφορά.

Δακρύζει η πέτρα 

έχει κι αυτή καρδιά,

στον κόσμο τούτο,

ποιος άραγες αντέχει τη μοναξιά;

Όλοι έχουν μια καρδιά

όλοι ψάχνουν μια φιλική περπατησιά.

Χρόνια πέρασαν πολλά

γέρασε η πέτρα

κοιμήθηκε μια βραδιά,

ξύπνησε μ' ένα λουλούδι αγκαλιά,

κι άρχισαν να κάνουν συντροφιά.