Μόνος τα Βράδια

Άγνωστος στην πόλη τα βράδια τριγυρνώ

το χέρι στη σκιά μου δεν παύω να κρατώ.

Η παρουσία της η μόνη συντροφιά 

μέσα στου μυαλού μου τη σκοτεινή διαδρομή,

κι απ' έξω η πόλη όλο φωνή φαίνεται τόσο ξένη 

στη δική μου τη σιωπή, στη δική μου την ψυχή.

Έμαθα μόνος τα βράδια να περπατώ 

κι έχω πάντα το βλέμμα στο κενό.

Ζω μόνο στ' όνειρα κι ας είναι απατηλά

όλα τ' άλλα φαίνονται απόμακρα και τόσο μακρινά. 

Κι απ' έξω οι διαβάτες όλο φωνή φαίνονται τόσο ξένοι

στη δική μου τη σιωπή στη δική μου την ψυχή.

Φυσάει αέρας σπρώχνει τη σκιά μου μακριά

ένα βλέμμα περαστικό ένα απρόσμενο φιλί

γκρεμίζει του εαυτό μου τη σιωπή 

κι η πόλη έχει πια φωνή χρωματιστή, 

κι όλα μοιάζουν τόσο όμορφα και τόσο φωτεινά.

Ξέχασα τις νύχτες μόνος στην πόλη να περπατώ

της σκιάς μου το χέρι πια δεν το κρατώ.

έμαθα πάλι μια νύχτα ν' αγαπώ.