To Μονοπάτι και η Λίμνη

Ένα μικρό μονοπάτι
ξεχασμένο από τη ζωή
αιώνες κρατάει συντροφιά 
σε μια όμορφη λίμνη
στην άκρη ενός πυκνού δάσους.

Τα βράδια που 'χει ξαστεριά

μες στης φύσης τη σιγαλιά

το φεγγάρι κίτρινο αντιφεγγίζει 

στης λίμνης την καρδιά.

Τότε το μικρό μονοπάτι 

αθόρυβα πλησιάζει στην όχθη της

και δεν σταματά να την κοιτά

και να θαυμάζει αυτό το όνειρο αυτή την ομορφιά.

Και φαντάζεται μια όμορφη νεράιδα 

μες στη λίμνη να τραγουδά 

για τα αστέρια τον έρωτα τον ουρανό

και παρασύρεται από τη θύελλα του πόθου 

από το αγέρι που του δροσίζει την καρδιά 

και της ψιθυρίζει λόγια του έρωτα γλυκά.

Και 'κείνη συνεχίζει να τραγουδά να τραγουδά.

Και το φεγγάρι λιώνει σαν κερί

από τη φλόγα αυτού του έρωτα 

που αιώνες τώρα κρατά 

μέσα σ' ένα κόσμο από ανθρώπους μακριά.

Ο έρωτας η αγάπη 

υπάρχουν όπου βλέπεις

μια νεράιδα σε μια λίμνη τραγουδά 

κι ένα φεγγάρι να αντιφεγγίζει σε μια καρδιά.

Κι αν ακόμη 

αιώνες ξερός μείνει ο έρωτας σου γι αυτή την ομορφιά

μη σταματήσεις να την πλησιάζεις 

όταν έχει ξαστεριά 

γιατί είναι μόνη και σε 'χει ανάγκη 

να της ψιθυρίζεις λόγια του έρωτα γλυκά 

κι ίσως μια μέρα απλώσει προς εσένα την αγκαλιά

και γίνεις εσύ το φεγγάρι που 'χει μέσα στην καρδιά.