Ήρθες κι Απόψε

Ακάλεστη ήρθες κι απόψε

τα βήματα σου σιωπηλά. 

Δεν άνοιξες την πόρτα 

δεν άφησες τα χνάρια σου στο πάτωμα 

δεν έβγαλες κάποια λαλιά.

Το ξέρω περίμενες με περίσσεια υπομονή

κάτι να σκεφτώ κάτι να θέλω να γράψω 

σ' ένα χαρτί .

Περίμενες μια φλόγα από ένα κερί

για να απλωθείς πάλι στον τοίχο 

να τον αγγίξεις να του δροσίσεις την ξερή καρδιά.

Παρέα θέλει κι αυτός.

Ακόμη και τ' άψυχα έχουν ψυχή,

και δεν αντέχουν τη μοναξιά.

κι απλά αποζητούν κάθε βραδιά

ένα άγγιγμα μια συντροφιά.

Λιώνει το κερί τελειώνει ο χρόνος

σβήνει σιγά σιγά για όλους η ζωή .

Φοβάσαι το άγνωστο τη φυγή

τρέμεις όπως η φλόγα από το κερί.

Μα ένα κερί κάπου κάθε βράδυ θα ανάψει

μια νέα σκέψη θα απλωθεί σ' ένα λευκό χαρτί

μια νέα σκιά θα εμφανιστεί σ' ένα τοίχο 

θα του κρατήσει για λίγο συντροφιά 

κι έπειτα θα χαθεί μες στη σιγή.

Κι αυτή ίσως να είναι η ζωή. 

Μια λέξη μια σκέψη που δεν ειπώθηκε

ακόμη σ' ένα λευκό χαρτί.

Γι' αυτό πάντα θα υπάρχει 

σε κάθε δωμάτιο τη νύχτα 

μια φλόγα ένα αναμμένο κερί

που θα θυμίζει σ' όλους ότι ποτέ

τούτη η όμορφη ζωή

ακόμη και σε μια σκιά και σε ένα τοίχο 

δεν θα είναι αρκετή...