Σε μια κρυφή ακρογιαλιά
ένα όμορφο πεύκο μοναχικό
με κοφτερά πράσινα μαλλιά
απλώνει κάθε μέρα πυκνή σκιά.
Σε κάθε κύμα
αποζητά μια αγκαλιά
ακόμη κι ας είναι πικρή
έχει κι αυτή μια ζεστασιά
δεν υπάρχει ζωή στη μοναξιά.
Κι ένα αηδόνι
κρυμμένο έχει στην καρδιά
τα βράδια που 'χει ξαστεριά
το αφήνει λεύτερο να κελαηδά
για τη σιωπή τη μοναξιά
για τη γαλάζια θάλασσα
που απλώνεται εμπρός του πλατιά
για την όμορφη γοργόνα
που τραγουδά στο βράχο που είναι 'κει κοντά
για το σ' αγαπώ που θέλει να της πει.
Μα δεν έχει φωνή
δεν έχει χέρια
δεν έχει πόδια
δεν μπορεί να κουνηθεί
έχει μόνο ένα ασάλευτο δάκρυ στην ψυχή.
Κι απλώνει τις ρίζες του όσο μπορεί
και ίσως μια μέρα
στο βράχο
ανθίσει ένα πράσινο κλαδί
κι ένα αηδόνι αγκαλιάσει μια γοργόνα
κι ένα δάκρυ της δροσίσει τη ζωή.
No comments:
Post a Comment