Το Παλιό Μοτοσακό

Ονειρεύτηκα απόψε 

ότι ήμουν πάλι παιδί,

κι ότι έπαιζα ανέμελο 

στην παλιά αυλή.

Ο χρόνος δεν μ' ένοιαζε. 

Σκάρωνα ένα πολύχρωμο αετό.

Μου άρεσε όταν φυσούσε

να τον κοιτώ ελεύθερο να αιωρείται

στον γαλάζιο ουρανό.

Κι είχα συνήθειο να του δένω 

ένα γράμμα στην ουρά 

να χαιρετίσω ήθελα 

τα σύννεφα τον ήλιο τα πουλιά.

Κι όταν άγγιζε το τέρμα του ουρανού

όταν χανόταν από το βλέμμα του παιδιού

έκοβα το σχοινί

τον άφηνα ελεύθερο

το δρόμο που ήθελε εκείνος να ακολουθεί.

Κι όταν 

η νύχτα σκέπαζε τη ζωή

κοιτούσα τον ξάστερο ουρανό

κι ανάμεσα σ' άστρα 

έβλεπα το δικό μου πολύχρωμο αετό

να λάμπει και να χαμογελά.

Με χαιρετούσε μου μιλούσε 

κι ας ήταν μακριά.

Κι αν είχε σύννεφα ή η ομίχλη ήταν πυκνή

και δεν τον έβλεπα

εγώ τον είχα μέσα στην καρδιά

και του μιλούσα όλα τα παλιά,

κι η ώρα ήσυχα κυλούσε

μαζί του συντροφιά

κι ας ήταν μακριά...

Και προς το τέλος είδα

χιόνια να πέφτουν στα βουνά. 

Κι όταν το σκοτάδι

ζύγωνε κοντά 

άνοιξα την πόρτα της αυλής

πήρα φόρα 

πάτησα στο καλό 

και στάθηκα πλάι του στον ουρανό.

Ξύπνησα 

από ένα θόρυβο δυνατό

Ένα παλιό μοτοσακό φώναζε

στον κόσμο μην με ξεχνάτε

είμαι κι εγώ εδώ.

Θυμήθηκα την αυλή 

το σχοινί τον αετό 

κι ακολούθησα το δρόμο τον καλό

πάνω σ' ένα παλιό μοτοσακό...